एजेन्सी – १४ वर्षदेखि संयुक्त राष्ट्र सुरक्षा परिषद (यूएनएससी) ले पाकिस्तानलाई नोभेम्बर २६, २००८ मा मुम्बईमा आतंककारी अपरेशनको योजना र कार्यान्वयन गर्ने गैर-राज्यकर्मीहरूलाई सजाय दिने कुनै हिम्मत देखाएको छैन।
आक्रमणमा कम्तिमा १६६ जनाको मृत्यु भएको थियो। भारतीय, इजरायली र अमेरिकीको करोडौं रुपैयाँको सम्पत्ति नष्ट गर्नुका साथै यसले युएनएससीमा विश्वका शीर्ष शक्तिहरूले बारम्बार भिख माग्ने कचौरा लिएर आतंकवादको उन्मूलनमा सघाउनका लागि दबाब दिन असफल हुने तर्कलाई अस्वीकार गर्दछ। केही राष्ट्रहरुले इस्लामलाई नाफामूलक पेशा बनाएका छन्।
गत महिना मुम्बईमा भएको काउन्टर-आतंकवाद सम्बन्धी संयुक्त राष्ट्र सुरक्षा परिषदको विशेष बैठकमा विदेशमन्त्री एस जयशंकरले प्रमुख २६/११ का षड्यन्त्रकारीहरू विरुद्ध राजनीतिक विचारका कारण कारबाही गर्न असफल भएकोमा सदस्यहरूको आलोचना गरे। यो मुख्यतया भारतको विरुद्धमा रहेका पाकिस्तानी आतंकवादीहरूको चीनको रक्षामा स्पष्ट संकेत थियो।
यो एक राजनीतिक विचार हो, जुन स्पष्ट रूपमा यूएनएससी सदस्यहरुद्वारा कारबाहीका लागि पहल गरिनुपर्ने हो। यो राजनीतिक र आर्थिक विचारका कारण पाकिस्तानले चीनलाई इस्लामलाई आतंकवादसँग तुलना गर्ने वा इस्लामलाई हटाउने प्रयासको विपक्षमा उभिन्छ।
चीनले लश्कर-ए-तैयबा (एलईटी) का कमाण्डर साज्जिद मिरलाई पाकिस्तानबाट मोबाइल फोनमा गोली हानेर मारिने मानिसहरूको बारेमा निर्देशन दिने संयुक्त राष्ट्र प्रतिबन्धको प्रस्तावलाई रोकेको थियो।
पाकिस्तानसँग भारतको समस्या नोभेम्बर २६, २००८ को जस्तै आतंकवादी कार्यहरू गैर-राज्य पक्षहरूको सहयोगमा सशस्त्र बलद्वारा योजना र मञ्चन गरिन्छ। तर यस आतंकको रक्षाको लागि पछाडि प्रेरित असहाय, अनभिज्ञ नागरिक सरकारले गर्नु पर्छ। सशस्त्र बलहरूमा पाकिस्तान पिपुल्स पार्टी (पीपीपी) भर्खरै सत्तामा आएको र भारतसँगको सम्बन्धलाई सामान्य बनाउन उत्साहित हुँदा २६/११ को आतंक भयो।
भारतसँगको सम्बन्धलाई सामान्य बनाउनु भनेको पाकिस्तानी सशस्त्र बलहरूका लागि विष हो, जसले राजनीतिज्ञहरूप्रतिको अविश्वासका कारणले देशमा लोकतन्त्रलाई जरा गाड्न दिँदैन। menafn
